Marja Klein van dames 1 van VSCO'61 heeft de afgelopen drie maanden gewerkt in Peru, maar ze is onlangs weer teruggekeerd. VSCO'61 heeft Marja een aantal oude tenues meegegeven om daar uit te delen. Hier haar ervaringen.

"Sinds een week ben ik vanuit een andere wereld weer in het normale leven gestapt. Met een rugzak vol ervaringen uit Peru en Bolivia kan ik er weer tegenaan. Ik heb ook weer heel veel zin om de bal te trappen bij VSCO, om weer aan het werk te gaan, met een studie te gaan beginnen en weer met iedereen bij te praten.

 Zoals velen misschien al gelezen hebben in de huis-aan-huiskrant of het clubblad, zijn er VSCO-shirts gegeven aan een kindertehuis. Het bleek als snel dat dit project vanwege financiële problemen niet geschikt voor ons was en dus hebben we de keus gemaakt om een ander project te vinden. Binnen twee dagen hadden we al iets anders gevonden via een Nederlands-Peruaanse organisatie ‘Mijn bestemming Peru’.

Broden

Tegen een betaling volgden we een week lang Spaanse les en daarna hebben we drie weken vrijwilligerswerk gedaan. We hadden gescheiden projecten en voor mij was het rijden met een overvolle bus vanaf Cusco naar een klein dorpje genaamd Oropesa. Overigens dit dorp is bekend om hun grote broden ook wel ‘chuta’ genoemd (zie bijgevoegde foto). Voor diegenen die het interessant vinden; het dorp daarvoor is Típon. Dat dorp staat bekend om hun ‘cuy’s’ oftewel de cavia’s die ze daar serveren bij restaurants.
 
Naast mijn helpende handen waren er meerdere vrijwilligers en er werd dan ook hard gewerkt om een écht thuis voor ze te maken. Het tehuis, Azul Wasi oftewel ´Blauw Huis´, bestaat uit ongeveer 17 jongens die of straatkinderen zijn, geen ouders hebben, misbruikt zijn of gewoon te veel in het gezin zijn. Sommige gezinnen tellen namelijk meer dan 10 kinderen en vanwege geld- of ruimtegebrek kunnen ze hun kinderen niet goed verzorgen. Azul Wasi heeft dan wel plek voor ze. Natuurlijk een triest iets!
 
Kaas

Na drie weken in de tuin gewerkt te hebben, met ze huiswerk te maken of gewoon lekker klieren en spelen met elkaar, was het voor mij tijd om afscheid te nemen. De dag van afscheid heb ik samen met ze pannenkoeken gebakken en gegeten. Ook had ik kaas voor ze gekocht, want kaas vonden ze zo lekker dat ze het, bij wijze van van spreken letterlijk van mijn brood af aten. Kaas is duur dus ze aten het nooit in het tehuis.

En ze hebben toen ook de gesigneerde VSCO-tenue´s gekregen. Dit moment was zo bijzonder. Alle spullen die ze hebben gekregen is mogelijk gemaakt door giften van familie en vrienden! Nogmaals veel ´muchas gracias´ van deze kinderen!

Er zitten een paar goede voetballers bij en ze hadden nog nooit voetbaltenues gedragen. De shirts waren gesigneerd door de club van Cusco, Cienciano. Op de foto draag ik een shirt van Cienciano, dit vonden ze prachtig. Voor mij of voor Nederlandse begrippen is het maar een klein gebaar, maar het intense geluk van die kinderen met onder andere het ontvangen van de shirts, dat is een moment wat ik nooit zal en wil vergeten.